Niko Eeckhout gaat met de bijnaam Rambo door het leven en die roepnaam past perfect bij de man uit Wielsbeke. Gedrongen postuur, brede torso en een karakter waar het woord opgeven niet bij past. Dit jaar maakt de 34-jarige West-Vlaming het mooie weer bij Chocolade Jacques - T Interim waar hij al zijn kennis ten dienst stelt van de jeugd en tussendoor ook nog eens wat mooie koersen wint. De man uit het dorp van wielermecenas Noël Demeulenaere is een materiaalfreak en dus zaten we in huize-Eeckhout goed voor een aflevering van de Fiets van...

Als het de bedoeling was om zo weinig mogelijk journalisten over de vloer te krijgen, dan heeft Niko Eeckhout een perfecte bouwplaats uitgekozen. De Lijsterlaan is niet echt gemakkelijk te vinden, maar een kinderfietsje mét koersstuur en één bidophouder verraadt de woonplaats van de ervaren kopman van Chocolade Jacques - T Interim. De kleine Gilles heeft blijkbaar dezelfde gewoontes als zijn papa... „Ik rij nooit met twee bidonhouders, mij stuur je echt niet op pad met twee keer een halve kilo drinken op mijn fiets. Eén bidon volstaat, zomer en winter. Als het erg heet is dan moet ik iets sneller terug naar de wagen of ik laat drinken halen (lacht). Maar tegenwoordig rijden er zoveel motoren en auto's in de koers dat je weinig dorst lijdt", vertelt de gebruinde renner, die in zijn garage een prachtige Jaguar oldtimer heeft staan. „Ik zocht een leuke hobby, maar vond een motor te gevaarlijk. Tot ik op deze wagen stootte; heerlijk om bij mooi weer mee rond te toeren", zegt de man bij de roomkleurige bolide. Aangezien Eeckhout nog een techneut van de zuiverste soort is moet het hoofdstuk over zijn loopbaan maar wat korter. Op de prima website www.nikoeeckhout.be staat alle info over de West-Vlaming. Eeckhout moet er om lachen. „De website is inderdaad heel goed uitgebouwd, al ken ik daar niet veel van. Maar ik had al meningsverschillen (woordje uitleg bij het meningsverschil nvdw) met de webmaster. Als het niet vlot op de fiets heb ik weinig zin om uit te leggen waarom het niet goed gaat. Terwijl de webmaster nou juist graag alle informatie op de site heeft", meldt de papa van Julie, Marie en Emile, die met veel feestgedruis thuiskomen van school. De carrière van Eeckhout verliep met ups & downs, maar dit jaar is duidelijk weer zo'n topjaar. Al vanaf het openingsweekend was Niko bij de les. „Vroeger interesseerde de Omloop Het Volk me niet zo. Dit jaar was het openingsweekend wel belangrijk om de ploeg op gang te trekken. De conditie was al goed in Bessèges en zowel in Lokeren als Kuurne pakte ik de vierde plaats. In Kuurne pakte Kevin Van Impe de tweede plaats en vanaf dat moment was de trein vertrokken. Dat we mee de koers maakten was nieuw voor de ploegleiding, dat hadden ze in de tijd van Vlaanderen - T Interim niet vaak meegemaakt. Een keer een renner in beeld hebben was vroeger een succes, dit voorjaar reden we bijna altijd in beeld. In het verleden gingen ze veel te veel uit van de gedachte 'we zijn jong en het succes zal later wel komen’: Fout: je heb je kwaliteiten als renner al vanaf je jeugd, want anders schop je het niet tot bij de profs. Met de jaren krijg je wel wat meer ervaring, koersinzicht en uithouding, maar het is niet zo datje er nog spectaculair op vooruitgaat:'

Toen Eeckhout in 1992 prof werd bij Collstrop won hij meteen acht koersen. Volgens Niko was dat een half wonder gezien de matige begeleiding. „In mijn eerste profjaar reed ik 130 wedstrijden en negen kleine rondjes. Ik werd pas in 1998 renner toen ik bij Palmans met Walter Planckaert kon werken. Die zag in dat het kermiscircuit niet veel toekomst meer had en vertelde me dat ik meer kon dan zeven of acht kermiskoersen per jaar winnen. Toen ik dat inzag ben ik daar naar beginnen te handelen en haalde ik een ander niveau. Nu hoeven de renners bij ons bijna geen kermiskoersen meer te rijden en ook mij interesseren kermiskoersen niet meer", verduidelijkt Eeckhout wiens loopbaan een curve is met hoge pieken en diepe dalen. Zes operaties zetten de renner meer dan twee jaar aan de kant. „Ik ben altijd blessuregevoelig geweest en dat komt vaak in conflict met mijn prestatiedrang. Nu laat ik mijn fiets een dag onaangeroerd als ik ergens pijn voel, vroeger trainde ik toch met alle gevolgen vandien. Je iedere keer na een operatie terugknokken is niet eenvoudig, maar je wordt er mentaal wel sterker van", ziet Eeckhout het positieve in de miserie. Als kopman moet hij de jonge snaken van Chocolade Jacques de kneepjes van het vak leren. „Ze mogen mij alles vragen, maar door als jonge renner goed om je heen te kijken kan je ook al veel leren. Dat ik altijd met de ambitie om te winnen aan de start sta is voor de jongeren een voordeel. Zo leren ze op kop rijden en een massaspurt aantrekken. Dat was er bij Vlaanderen nooit bij", gaat het in een sappig West-Vlaams dialect verder. Net als Rambo is Eeckhout een man van weinig poespas: recht op het doel af, dus heeft hij geen hoge pet op van alle theorieën die er om de sport heen gesponnen worden. „Ik geloof dat het 'wetenschappelijk trainen' een klein beetje op de terugweg is in vergelijking met 6 à 7 jaar geleden. Volgens mij is een hartslagmeter nuttig om te voorkomen dat nieuwelingen en junioren zich overtrainen. Eenmaal prof zit je al verschillende jaren op de fiets en weet je wel wat je voor je job moet doen. In het voorjaar train ik ook wel met een hartslagmeter, maar dat ding mag ondersteboven aan mijn stuur hangen want ik weet toch wat voor cijfer er op staat. Dat is de kunst van het profwielrenner zijn: je lichaam kennen. Voor mij is de hartslagmeter goed om hier en daar lichtjes bij te sturen en als bevestiging voor datgene wat ik voel, maar dat apparaat is zeker het warm water niet. Ik denk trouwens dat al veel renners zich kapot gereden hebben door de sport te theoretisch te benaderen en hun programma te strikt te willen volgen.'

Eeckhout opent zijn technisch verhaal met een understatement van jewelste: „Mijn materiaal is altijd in orde". Niko is niks minder dan een materiaalfreak. „Alles moet goed functioneren, dat is het belangrijkste. Liever een gewone fiets waarvan alles optimaal. werkt dan specialiteiten en nieuwtjes die maar half werken. Met de positie op de fiets ben ik heel erg bezig, zeker omdat ik blessuregevoelig ben. Zet mijn zadel twee millimeter hoger of lager en ik voel dat meteen, gegarandeerd. Ik koers en train dan ook altijd met dezelfde fiets, al hebben de mecaniciens dat niet zo graag. Alle andere renners hebben hun trainingsfiets thuis zodat de mecaniciens na de koers alle tijd krijgen om voor de volgende wedstrijd hun racefiets onder handen te nemen. Ik weiger in dat systeem mee te draaien. Ik ga daar ver in om geen blessures op te lopen. In de Ronde van België was mijn zadel compleet versleten en de mecanicien stelde voor om een nieuwe„ te monteren. No way! Ik ga in een rittenkoers echt niet van zadel veranderen, dus moest het oude zadel gelijmd worden. Ik snap niet dat er renners zijn die met een aluminium fiets trainen en met een carbon fiets koersen. Die geometrie kan nooit gelijk zijn, dat maak je mij niet wijs", komt de scepticus in Eeckhout boven. Dat zijn positie op de fiets heilig is bewijst de test die hij tijdens de voorbije winter op eigen kosten liet uitvoeren in een gespecialiseerde fietsenzaak. „Het Italiaanse systeem past de positie op de fiets aan terwijl je aan het rijden bent en door het wattage te meten ontdek je vanzelf de positie waarop je het meest efficiënt rijdt. Voor mij gaf het systeem aan dat ik nog ietsje naar voren moest met het zadel, waardoor ik nu extreem kort achter de bracket zit. De punt van het zadel zit slechts 3,5 centimeter achter de bracket, ik kon dat aanvankelijk moeilijk geloven. Ik moest me er sterk aan aanpassen, maar in de koersen voel ik wel dat ik veel soepeler kan rijden. Ik hoef zeker in de aanvangsfase van de koers niet meteen naar de grotere versnellingen, zodat ik krachten spaar voor de finale. Het meetsysteem boeit me zodanig dat ik tegen de fietsenmaker gezegd heb dat ik me daar later wel over wil ontfermen. De positie van een renner op de fiets heeft me altijd geboeid. Volgens mij zie je trouwens dat toppers meer aandacht besteden aan hun positie: een topper zit bijna altijd perfect op zijn fiets. En als ik eens rondkijk in het peloton zie ik heel veel renners die slecht op de fiets zitten:'

Blijkbaar wisten ze bij Campagnolo ook dat Eeckhout een materiaalfreak is, want net als zijn ploegmaats Caethoven en De Schrooder kreeg hij kort voor het seizoen een elektronische derailleurset op de fiets. „Omdat de spullen pas heel kort voor het seizoen aankwamen hield ik aanvankelijk de boot af. Uiteindelijk ben ik er toch maar mee begonnen te trainen en dat beviel me goed. Campagnolo is al 10 jaar bezig met de ontwikkeling van die onderdelen en in hun labo rijdt een fiets constant op rollen terwijl er water en modder overheen gegooid wordt. Om het materiaal in de wedstrijd te testen kregen we met drie man zo'n groep. Het systeem werkt heel soepel en je kan de snelheid van de schakelactie instellen, tot drie kransjes per seconde. Dat de voorderailleur zich aanpast aan de positie van de achterderailleur, zodat de ketting nooit tegen de kooi aanloopt, is uitermate handig. Toch blijft de souplesse het grootste voordeel. Een derailleur met kabel werkt in het begin goed, maar teamfietsen worden alle dagen afgewassen en als er wat vuil in de kabels komt loopt alles wat stroever. Als de elektronische derailleur goed ingesteld is hoef je er niks meer aan te regelen. Nadien heb ik lang overlegd met de ingenieurs om het systeem te verbeteren. Wij moesten vooral het 'mechanische' deel testen want er zijn plannen om het systeem draadloos te maken. Campa moet nog wel de frequentie vastleggen die ze zullen gebruiken om de gegevens te versturen van de schakelgrepen naar de derailleurs. Als dat klaar is wordt het misschien mogelijk dat de mecanicien vanuit de volgwagen de derailleur bijstelt met een laptop! De batterijen zaten bij onze groepen nog onder de bidonhouder, maar die zouden ze proberen weg te stoppen in de zadelpen. Als ze de batterijen beter wegwerken en het systeem draadloos maken heeft het volgens mij toekomst. Ik reed er alle voorjaarsklassiekers mee en had geen enkel probleem. Uiteraard waren ze bij Campagnolo heel blij dat ik met hun eletriek zowel in De Panne als Waregem won. En in het peloton kreeg ik veel vragen van andere renners", ratelt de winnaar van Dwars door Vlaanderen. Ondertussen zijn we goed op dreef en vliegen de inside-vragen in het rond. „Heb jij daar al mee gereden?" „En wat vind je van dat product?" Om sponsorredenen is niet alles voor publicatie vatbaar, maar het geeft wel aan dat Eeckhout meer dan gemiddelde interesse heeft in het materiaal. Hij heeft over verschillende fietsen een uitgesproken mening. „De Edddy Merckx van dit jaar is beter dan die van vorig jaar. Door de oversized buizen is het frame wat lichter. Zonder franjes, maar degelijk. Met een sloping bovenbuis van 3 centimeter is het ook mogelijk om een klein frame als het mijne (52 cm) er mooi te laten uitzien. De GT die we bij Lotto-Adecco hadden was een heel goede fiets, de titanium Litespeed was dan weer een serieuze tegenvaller. Volgens mij rijden er nog heel veel fietsen van bedenkelijke kwaliteit rond in het peloton. Mocht ik als vertegenwoordiger op stap moeten gaan, dan zou veel afhangen van het product. Om Campagnolo en Shimano te verkopen hoef je niet veel moeite doen. Wie weet is het geen slecht idee om een nieuw merk onderdelen te lanceren. Als je ziet hoeveel zo'n product kost en wat het eigenlijk inhoudt... Mijn broer heeft een autogarage en ik kan hem niet uitleggen dat mensen 150 euro betalen voor een carbon zadelpen. Als jonge renner kon ik ook veel geld uitgeven aan materiaal en moest ik een titanium stuurpen hebben. Nu zou ik dat niet meer kunnen: als het maar goed en degelijk is. Je moet er ook rekening mee houden dat je kan vallen en brokken maken. Wat heb je dan nog aan je dure carbon crankstel? Al die uitleg over carbon, titanium en aluminium: dat is theorie om producten verkoopbaar te maken. Wist je trouwens dat ik in 1992 de allereerste Belg was die met een Cannondale rondreed? Fietsenwinkel Sportivo lanceerde dat merk en deed mij als amateur zo'n frame cadeau", fonkelen zijn oogjes. Met zijn technische kennis moet Niko in de fietsenbranche zeker carrière kunnen maken als hij de fiets aan de haak heeft gehangen. De ambitie is er in ieder geval. „Na mijn loopbaan als renner zou ik liever bij de technische kant van de wielrennerij betrokken blijven dan bij de sport zelf. Dat interesseert me meer dan met coureurs op stap gaan. Materiaal heeft me altijd geboeid, de fietsenwinkel was mijn tweede thuis. Ik monteer zonder problemen een fiets, alleen wielen bouwen lukt me niet omdat niemand het me ooit uitlegde. Een goed wiel maken is een kunst en ik geloof niet dat de kwaliteit van wielsets kan concurreren met een goed gebouwd wiel van mecanicien of fietsenmaker. Een goede Ambrosio-velg een Record-naaf en een kwaliteitstube: dat kan niet slecht zijn om hier in Vlaanderen mee te koersen.'