GRIEPERIGE NIKO EECKHOUT MOET GENT-WEVELGEM VROEGTIJDIG STAKEN

«Ik ben enorm ontgoocheld»

WEVELGEM Vreugde en verdriet lagen gisteren in Wevelgem heel dichtbij mekaar. Terwijl Nico Mattan met volle teugen genoot van zijn superstunt kroop Niko Eeckhout enkele kilometers verder onder de lakens. Geveld dooreen griep die zijn recuperatie vermogen in de finale van Gent-Wevelgem compleet uitholde.

DIRK MEULDERS

Dinsdag was Niko Eeckhout nog onverwoestbaar optimistisch. 'Rambo' voelde zich op de drempel van Gent-Wevelgem mooi in topvorm. Dat Eeckhout zich na zijn meer dan knap voorseizoen bij de kandidaat-winnaars rangschikte, was logisch en terecht. Tussen Gent en Wevelgem leek de kopman van Chocolade Jacques de hooggespannen verwachtingen ook perfect te zullen inlossen. Langs de kust reed Eeckhout constant mee voorin en toen het geweld in de Moeren in volle hevigheid losbarstte, nestelde hij zich ogenschijnlijk gemakkelijk in een ruime kopgroep. «Eigenlijk liep het heel de koers voor geen meter», zucht Niko Eeckhout. «Dat ik mee voorin zat, had alles met ervaring en parkoerskennis te maken maar absoluut niks met sterke benen. Integendeel. Wat er scheelde?'s ochtends voelde ik me al niet te best. Wat vage keelpijn en een paar ongewenste slijmen. Pietluttige details dacht ik. Na een bezoek aan de ploegdokter en wat plaatselijke behandeling leken de grootste problemen opgelost. Tot we op de fiets stapten. Toen voelde ik onmiddellijk dat ik zieker was dan ik eerst vermoedde: spierpijn, rugpijn nekpijn. Tja, maar voor een koers als Gent-Wevelgem wilde ik echt alles uit mijn lichaam halen. Het werd afzien: kilometer na kilometer.'A bloc' koersen waar ik in normale omstandigheden op mijn gemak kon volgen. Dat ik bij de eerste doortocht over de Kemmel in de knoei geraakte en een groepje van vijftien man moest laten rijden, was veelzeggend. Een goeie Eeckhout kan daar mee. Steels sleurde ons groepje er opnieuw bij maar eens voorin recupereerde ik voor geen centimeter. Net voor de Monteberg voelde ik me zo zwak dat er geen andere oplossing bleef dan me helemaal te laten uitzakken. Bij de tweede passage over de Kemmel reed ik rechtdoor: naar huis. Na een antigriep tablet kroop ik onmiddellijk tussen de lakens.»

SERIEUZE DOMPER

«of ik ontgoocheld ben? Enorm. Ik zat mee voorin. Zonder 'ongewenst bezoek', deed ik in Wevelgem mee voor de overwinning of alleszins voor een dichte ereplaats. In dat geval kon ik mijn voorseizoen echt honderd procent geslaagd noemen. Dit is toch een serieuze domper. Maar tegen ziekte is absoluut niks te doen», weet de winnaar van Dwars door Vlaanderen en een rit in de Driedaagse van De Panne.