Drie jaar geleden won hij op indrukwekkende wijze Dwars door Vlaanderen in Waregem. Niko Eeckhout leverde er het bewijs dat hij zoveel meer kan dan spurten. Die belangrijke overwinning aan zijn achterdeur, behaald na een monstervlucht die hij in zijn eentje succesvol afrondde, luidde een nieuwe episode in de wielercarrière van Rambo in. Eeckhout kiest sindsdien steeds vaker het offensief. Tenminste, als pech of ziekte die plannen niet in de war sturen. Aan de vooravond van de belangrijkste weken van het voorjaar voelt de Lotto-Domo-pion zich weer niet top, en dat zint hem niet "Spijtig dat ik me zondag in Poesele niet heb kunnen testen", sakkert hij.

Eeckhout leek na die overwinning in Waregem één van de absolute speerpunten van de ploeg te kunnen worden, reed een uitstekend 2001, maar had sindsdien te vaak afspraak met de ongeluksgoden. Een elleboogbreuk trok een fikse streep door het voorjaar 2002 en ook vorig jaar kon de Wielsbekenaar zich niet manifesteren. "Een achillespeesoperatie vergalde toen mijn weken van de waarheid. Om te balen als een stekker, natuurlijk. Pas in mei leunde ik weer tegen mijn beste conditie aan. Een ritzege in de Ronde van het Waals Gewest en de overwinning in de Memorial Rik Van Steenbergen in Aartselaar zorgden nog voor soelaas, maar echt content was ik toch niet. Ik ben en blijf een man van het voorjaar."

Niko: "Een keelontsteking verknalde mijn openingsweekend en sindsdien ben ik op zoek naar mijn beste vorm. Ik had nochtans een goede winter achter de rug. Zo zie je maar dat je als renner rekening moet houden met zoveel omstandigheden. Daarom weet ik ook niet echt waar ik nu sta. Ik had de Grote Prijs Rudy Dhaenens in Poesele van zondag als testcase aangestipt, maar liet me verrassen. Ik zat niet mee op de goede trein, die al erg vroeg vertrok en weet daarom niet wat de benen momenteel aankunnen.

Niko: "Ik denk niet dat het probleem daar ligt. Gent-Wevelgem zou voor mij gerust vijftig kilometer langer mogen zijn, bijvoorbeeld. De Ronde van Vlaanderen daarentegen zal ik nooit kunnen winnen. Niet omdat ik de afstand niet zou aankunnen, wel omdat het parcours net een tikje te zwaar uitvalt voor mij?’

Niko: "Neen, dat is drie jaar geleden toch gebleken. Ik word best nog vaak aangesproken over die zege, ja. Die marathonontsnapping ligt blijkbaar nog op het netvlies van veel mensen gebrand. Het is de manier waarop ik de jongste jaren mijn mooiste resultaten heb behaald. Vorig jaar, in de Memorial Van Steenbergen, won ik op gelijkaardige wijze. Alleen is het natuurlijk zo dat ze in het peloton weten wie je bent en je dus niet altijd de vrijheid krijgt om je ding te doen. Misschien kan je me wel vergelijken met Jacky Durand, ja. We zijn allebei mannen met hetzelfde principe aanvallen!"

(Foto Ronny Neirinck)