KLIMMEN TEGEN 40 PER UUR

DIANO-MARINA – De Capo Berta hult zich in complete anonimiteit. Geen witte lijn, geen aanduidingen, geen bordjes, niets. Op de top alleen een restaurant met de naam. Cyclo Sprint er toch naar toe, want we wilden die klim eens naderbij zien. Hij is op de kop twee kilometer lang, terwijl de afdaling 400 meter nodig heeft. Echt steil is hij niet, de laatste 800 meter kruipt wat feller in de benen, maar wie sterk is, rijd probleemloos met de ‘grote plateau’ omhoog. Uiteindelijk zijn er 15 bochten, maar daar ga je zonder je snelheid te minderen doorheen. Eén attractiepunt op 200 meter van de top: daar staat tegen de rechterflank een monument ter ere van Costante Girardengo en Fausto Coppi.

De Capo Berta ligt bij het buitenrijden van Diano-Marina, een heel populair badplaatsje langs de Ligurische Zee. Erg gekend bij gepensioneerde Italianen die graag naar zee gaan. Imperia ligt aan het einde van de afdaling. De Capo Berta is duidelijk geen Cipressa en geen Poggio. Minder lang, minder steil en je moet er ook de grote weg van Genova naar Sanremo niet voor verlaten. Het is uiteindelijk de enige route richting muziek- en bloemenstad. Veel verkeer bijgevolg. Heel veel vrachtwagens, die moeizaam een weg naar de top zoeken.

Niko Eeckhout reed nooit Milaan Sanremo, hij zal dat wellicht ook nooit doen. Hij kent bijgevolg het effect van de Milaan-Sanremohellingen niet in koers, maar hij fietste dit keer wel de Capo Berta op. »Ik houd niet van Milaan-Sanremo. Ik ben geen acrobaat op de fiets, ik ben evenmin een renner die zijn boterham wil verdienen met wringen en knokken voor een positie. Vandaar dat ik op de dag van Milaan Sanremo liever elders rijd. Ik probeer dan de G.P. Dhaenens of de G.P. van Chôlet in Frankrijk te winnen. Daar voel ik me beter thuis. Maar de Capo Berta oprijden wil ik best doen. Hij is niet lang. Twee kilometer is niet veel. En lastig is hij evenmin. Ik heb niet moeten schakelen om boven te geraken. Maar wat ik wel merkte, is de kans op nervositeit. Je ziet al de bordjes Sanremo staan. Dat is een zweep je voor het peloton, want de finishlijn komt dichter. Ik kan me het geknok richting Cipressa levendig voorstellen.»