NIKO EECKHOUT redt seizoen in 1ste Memorial Van Steenbergen

AARTSELAAR — Druilregen, forse wind en een strijd op leven en dood. De Memoriaal Van Steenbergen bevatte alle ingrediënten om Niko Eeckhout hongerig te laten aan schuiven. «Beter kon je me niet dienen. Hier hou ik van», verklaarde hij het succes dat zijn lamentabele seizoen alsnog een beetje kleur geeft.
(JOERI DE KNOP)

Met een imponerende Johan Museeuw vocht Eeckhout 53 kilometer lang voor een schamele bonus. Sentiment speelde aan de finish geen rol. Rambo vloerde de Leeuw.

Het was Eeckhout zelf die Museeuw op 53 kilometer van de streep op stang joeg. «Even voordien was hij op de stenen van de Reepkenslei al fel tekeer gegaan. Indrukwekkend. Met hem kon je naar de oorlog. ‘Ga!’, riep ik toen het tot een hergroepering dreigde te komen. Ik sloot aan. Op de limiet, weliswaar. Want toen Johan nog twee keer flink doortrok, viel er een gaatje en was ik blij dat hij op me wachtte.»

Dik vijftig kilometer lang was het knokken voor een bonus die nooit de 40 seconden oversteeg en in de finale nog compleet wegsmolt. Alleen de sterke Vasseurs sloeg de brug. Waarmee hij zijn sprint gereden had en hij relatief onschadelijk werd », schat te Eeckhout in. «Johan zelf zat er door. Zijn aflossingsbeurten werden schaarser en dat is niet van zijn gewoonte. Knap toch dat hij in die moeilijke omstandig heden mee voorin zat. Het was een plezier om met hem ‘op pad’ te zijn.»

Het volk schreeuwde intussen om een zege van de Leeuw. «Ik had het hem ook graag gegund», aldus Eeckhout, niet maken, hoe groot mijn respect voor Museeuw ook is. De rede haalde het op het gevoel. Ik word betaald om te winnen.»

En winnen deed hij, net als twee jaar geleden. Voor de derde keer dit seizoen ook na Belsele en de openingsrit in het Waalse Ge west. «Het moest, in die helse weersomstandigheden. Dit is mijn ding. Hier hou ik van», lachte Eeckhout, die z’n seizoen door achillespeesproblemen en een bacteriële infectie grotendeels de mist zag ingaan.

«Dit was het mooiste wat ik nog kon winnen. Velen hadden me al afgeschreven. Te vroeg, zo blijkt. (grijnzend) Ik word er misschien niet jonger op, maar wel mooier. De Eeckhout van 2001 is niet ver meer af. Zaterdag, in Parijs - Brussel, ga ik er opnieuw voor.»

En in het WK? Eeckhout: «Heu... kogelstoten, bedoel je?»