WIELSBEKE — Een gloednieuwe Ronde van België slingert zich vanaf vandaag tot en met zondag door ons landje. Aan de start een klad buitenlanders van hoog niveau en sterke Belgen waaronder Niko Eeckhout. De Lotto-renner hervat straks in Oostende, na een verplichte break van zes weken, de competitie. Eeckhout maakt zich niet de minste illusie. «Ik reken nergens op.»

Niko Eeckhout ziet weer licht aan het eind van de tunnel. Aan een val in de Ronde van Vlaanderen hield de 31-jarige Wielsbekenaar een handbreuk en dik zes weken inactiviteit over. Een tuimeling met gevolgen trouwens. Want zijn voorseizoen en een pak UCI-punten gingen verloren.

«Eigenlijk hoef ik niet te zeggen dat het absoluut niet leuk was», begrijpt Eeckhout. «Ik had er zoveel van verwacht, van de grote koersen. Het zat vanaf februari al niet mee. Het liep lekker, ik voelde goeie benen, jawel. Alleen vertaalde dat goed rijden zich niet onmiddellijk in de uitslagen.»
In de Driedaagse van De Panne kon Eeckhout een flinke brok van de druk lossen. Hij werd derde in de afsluitende tijdrit en vierde in het eindklassement. De Lotto-renner kon mentaal sterk naar de Ronde.
«In Wannegem, na amper een goeie 120 kilometer schoof ik onderuiten het was gebeurd. Er stond een dikke streep door mijn voorseizoen. Eigenlijk ongelooflijk, dat de gevolgen zo zwaar waren. Ik stond praktisch stil toen ik tegen de kasseien ging. Je ziet wel, het ligt soms op een klein plekje.»
Aanvankelijk zag het er voor Eeckhout allemaal niet zo dramatisch uit. «Een verstuikte pols», luidde de diagnose. Eeckhout probeerde de pijn te verbijten. In Gent-Wevelgem was het start schot amper gegeven of Rambo pijlde tegen een gemiddelde van 46km per uur van door. Na 89km of goed twee uur koers moest hij vanwege de pijn inbinden.
«Omdat er geen verbetering merkbaar was, trok ik een tweede keer naar het hospitaal voor foto’s en opnieuw luidde de conclusie dat de pols zwaar verstuikt was. Na tweeweken werden er een derde keer platen genomen maar eerst werd een kleurstof ingespoten. Toen werd duidelijk dat mijn persoonlijke in druk dat er meer aan de hand was, de juiste was en dat de boel gebroken was. Wat ik sinds dien gedaan heb? Eigenlijk alleen maar wat losrijden. Door een gipsverband was meer niet mogelijk. Sedert vrijdag is het gips door een op maat gemaakte brace vervangen. Koersen kan, maar de pijn is nog lang niet verdwenen. Hoe zwaar mijn tegenvallend voorseizoen nu weegt? Heel zwaar, maar dat is koers. In het leven moet je vooruit kijken. Zorg ik straks voor de verrassing in het WK of win ik Parijs-Tours dan is alles vergeten. Ondertussen probeer ik opnieuw van de competitie te proeven. Na de Ronde wachten Luxemburg en Catalonië.»

Dirk MEULDERS