WIELSBEKE — Een jaargeleden won Niko Eeckhout na een vlucht van meer dan 190 kilometer Dwars door Vlaanderen. Van plooien was geen sprake, in de laatste twintig kilometer liep hij zelfs nog uit op zijn jagende achtervolgers. Daarom wordt hij ‘Rambo’ genoemd: hij blijft beuken tot iedereen murw Is gereden. «Wanneer ik zie hoe een ander zit te sterven In mijn wiel en dan uiteindelijk toch moet afhaken, voel ik me plots nog twintig procent sterker. Alsof er een soort beest in me wakker wordt. Overigens kan ik ook best winnen in de sprint, ik heb nog maar zelden een koersverloren na een vlucht die tot het einde stand hield. Wie er dan meerijdt, heeft weinig belang, als ik onderweg voel dat ik de beste ben, win ik ook.»

Bij wijze van opwarming bekijken we videobeelden van het laatste optreden van Tina Turner. Terwijl de decibels bij de buren genadeloos de schilderijen van de muur knallen, zegt Niko Eeckhout: «Kijk, die brok energie is 62 en dan durft een coureur van 35 zeggen dat hij versleten is.» Het zal de West-Vlaamse Rambo nog niet snel overkomen: «Iemand is versleten als dat in zijn hoofd zit, niet omdat het zo is.»

Zenuwachtig is Niko Eeckhout wel, de dag voor Dwars door Vlaanderen: «Er is eigenlijk geen reden tot ongerustheid, maar het zint me niet dat ik nog geen koers heb gewonnen. Ik krijg nu de kans in tien wedstrijden die ik aangekruist heb. Als het mislukt, dan pas zal ik zenuwachtig zijn.»

Zoals hij zelf zegt: er is weinig reden tot paniek. In 2001 had Eeckhout voor Dwars door Vlaanderen een rit en de eindzege in de Ster van Bessèges op de teller staan, maar dat is met alle respect geen topwedstrijd en het is ook niet wat we vooral onthouden hebben van het seizoen waarin hij met elf overwinningen Belgisch zegekoning werd. «Dat is waar. Maar ik ben iemand die veel nadenkt en die het zichzelf niet gemakkelijk maakt, Ik ben bijvoorbeeld vaak ontgoocheld als ik zie dat anderen niet zo fanatiek met hun zaken bezig zijn als ik en dan spreek ik in het algemeen, niet alleen als coureur. Met die elf over winningen van vorig jaar was ik ook niet helemaal gelukkig, ik dacht dan aan de kansen die ik gekregen had maar niet had benut, zoals Parijs-Brussel bij voorbeeld. Ik heb een hekel aan gemakzucht, ben niet het type dat teert op eerdere successen. Het is duidelijk dat ik Dwars door Vlaanderen niet snel meer zal winnen na een vlucht die begon na acht kilometer. Maar dan denk ik dat het ook wel kan in de laatste acht kilometer, Ik wil altijd winnen. Aanvallen, wroeten, knokken, dat is mijnstijl. ‘Rambo’ zeggen ze dan. Een ouderwetse Flandrien. En dat wielrennen is toch een verschrikkelijk hard vak. Maar overdrijven we dat niet, die enkele uren per dag trainen of die 100 koersen per jaar rijden? Mijn beroep is wat ik graag doe, ik word overal ontvangen als een koningen ik word er nog voor betaald ook. Hard labeur? Wat denk je van de generaties voor ons? Wie van ons kan nu nog tegen zijn grootvader zeggen dat hij hard moet werken?