"Ik zag het op een dag al in de kranten staan: 5-0 voor Domo. Ik mocht er niet aan denken. Het is nu 0-1 voor Lotto-Adecco. Zo vroeg in het seizoen een zege neemt meteen alle stress weg", knipoogde Braeckevelt naar de geblokte West-Vlaming. "Nu kunnen we in alle rust doorwerken naar het Belgisch openingsweekeinde."

In enkele volzinnen drukte de Lotto-ploegleider de exacte waarde uit die hij aan het bloemstuk van de 30-jarige Eeckhout hechtte. Vorig jaar was het wachten tot Tchmil Kuurne-Brussel-Kuurne won. "Elke dag dat je niet wint, stijgt de druk op de groep gaf Braeckevelt grif toe. "Ik hoopte heimelijk op een etappezege in Bessèges. Mijn droom is uitgekomen. Met Eeckhout hebben we eindelijk een jongen die de zaak in dit soort rittenkoersen kan afmaken. Dat is het verschil met andere jaren. Niko heeft de afgelopen jaren bij Palmans veel progressie gemaakt."

"Ik ben vooral blij omdat de lastige Montée de la Planque de bevestiging brengt van een winter waarin ik nog harder gewerkt heb dan andere jaren. Deze sprintzege werkt bevrijdend", opende Eeckhout. "Ik was enerzijds gelukkig dat ik voor een tweede keer bij Lotto kon tekenen, maar anderzijds ook wat bevreesd. Zou ik de verwachtingen kunnen inlossen? Aubagne is het bewijs dat ik de 495 UCI-punten van vorig jaar niet op een diefje verzamelde. Ik wil dit jaar een zege in een 1.1 wedstrijd. Parijs-Brussel van vorig seizoen, waar ik vijfde werd, opende me de ogen", vertelde de negendejaars prof.
"Ik was eigenlijk al vol goede hoop naar Down Under afgereisd, maar werd er onmiddellijk ziek. Ik kwam geen poot meer vooruit. Ook Blijlevens kreeg het virus te pakken. Na een paar dagen trokken we samen op training. Van Australië onthoud ik vooral het goed gesprek dat ik met Jeroen had. We hebben hetzelfde wapen op zak, met dat verschil: Jerornmeke kan het ook in de Tour of Giro afmaken, terwijl ik in een internationale massaspurt op de vijfde plaats blijf steken. Ik ben bereid om de locomotief van Jeroen te worden. Hij verzekerde me dat hij in andere koersen mij op sleeptouw neemt. Dat vind ik een perfecte deal."

Met twee beklimmingen van Le Grand Caunet (400 meter hoog), geen meter vlak en een venijnige slothelling was het niet bepaald Eeckhouts lievelingsparcours. "Al na veertig kilometer wenkte ik Jef Braeckevelt dat ik goede benen had. Toen we met zes voorop raakten, stegen mijn kansen met de minuut. In een kleine groep waarin iedereen evenveel werkt, kan ik ze aan de streep allemaal aan. Ik had door dat Nicolas Jalabert en die Reynaud om hun moeder riepen. Dus restten er me nog Piil, Bassons en Peers. Chris zette zich handig in mijn wiel. Op 300 meter van het einde al trok ik de registers halfopen. Ik keek om en zag dat ze op lengtes zaten. Stond de tweede wel op de finishfoto? Ik kan dus méér dan alleen maar het Kampioenschap van Vlaanderen in Koolskamp winnen."

Peers werd derde nadat hij in de slothectometers handig het gat had laten vallen voor Eeckhout. ,,Waarom niet? Twee ex-ploegmaten, twee vrienden, twee buren. Liever Niko dan die PiiI. Ook ik raakte vandaag mijn twijfels kwijt. Alleen blijft winnen nu eenmaal een veel moeilijker opdracht. Met een voorsprong van een kleine halve minuut op mensen als Kirsipuu doe ik een goede zaak met het oog op het eindklassement, maar er komen nu twee vlakkere ritten aan. En we zijn ook nog niet Maar met deze Eeckhout. Ik ga ervan uit dat ik na vandaag de vooruitgeschoven man van Cofidis ben. We vertrekken altijd op gelijke basis. Wie zich voorin werkt, geniet bescherming."

Hugo Coorevits