WAREGEM — Hoe begin je aan zoiets?" lachte een ondertussen wat opgefriste Eeckhout in het Regenboogstadion. ,,We waren van plan op de Brugsesteenweg richting Izegem een waaier te trekken. Ik begon eraan, Marichal trok mee en na de bocht stelden we vast dat niemand zin had om met zijn neus in de wind te rijden. Ik ben een jongen die graag speelt in de koers. Toen we in Gullegem drie minuten hadden, zijn we op een stevig trainingstempo verder gegaan, erover wakend dat we goed doseerden. En dan hoor je op Les Hauts, de eerste helling van de dag, dat het peloton een achterstand van elf minuten had. Dan ga je feller door. Niets is simpeler dan zo’n onderneming. Gewoon blijven rap rijden en hopen dat ze je pas na de streep terugzien", imiteerde Eeckhout de woorden’ van Briek Schotte, de peetvader van de moderne flandriens. Op de Oude Kwaremont al, met 50 kilometer voor de boeg, stond Eeckhout er alleen voor. Marichals pijp was definitief uit, terwijl er achter de 30-jarige Wielsbekenaar een orkest met twaalf van de betere muziekspelers op komst was. En daarbij stak geen enkele Lotto-ploeg maat.

"Ik had Thierry al enkele keren opgewacht omdat elke seconde hulp welkom bleef, maar hij was totaal leeg. Dan maar plankgas tot de Paterberg. Er zat niks anders op. Daar stelde ik vast dat ik nog bijna drie minuten voorop lag. Het werden 50 ontzettend lange dodelijke kilometers, vaak pal tegen de wind in. Ik was pas zeker toen ik de tweede keer Nokereberg (op 6 km van de finish) met meer dan een minuut voorsprong nam. Was ik alsnog teruggepakt, dan zou ik daar geen traan voor gelaten hebben. Het zij dan maar zo, er bestaan ergere dingen in het leven."

De tranen waren voor zijn sportdirecteur Jef Braeckevelt die in zijn Waregem gisteren door Eeckhout op een nationale feestdag werd getrakteerd. Niko’ s hoogzwangere vrouw Isabelle, die te voet van haar werk bij Transvago in Waregem kwam gelopen, was al even ontroerd. Eeckhout daarentegen reageerde eerder cool. Als een landbouwer die bij een inspectie van de vruchten zag dat hij goed had gezaaid. Na twee maanden wedstrijden heeft hij al 255 UCI-punten in de korf, met als uitschieters een rit- en de eindzege in de Ster van Bessèges, een derde plaats in Nokere en Chôlet en nu een numéro die in eendagskoersen niet jaarlijks wordt opgevoerd. Zo’n laatste stunt dateert van de Scheldeprijs ‘95 in Schoten met ene Rossano Brasi. "Iedereen heeft het over een metamorfose van deze jongen. Onzin. Na vier operaties ben ik de jongste twee â drie seizoenen van tegenslag gespaard. Ik heb stevig kunnen doorwerken en dat begint nu te renderen. Ik denk niet dat erin het peloton veel collega’s zitten die vandaag van mij geschrokken zijn. Ze kennen me. Op de persvoorstelling van Lotto-Adecco voorspelde ik al dat een zege in een 1.1 wedstrijd binnen mijn mogelijkheden lag. Waregem is net een trapje lager, maar de manier waarop mocht gezien worden. Na Nokere was ik pisnijdig omdat ik daar verloor én de beste man was. Achteraf gezien ben ik blij dat het daar is gebeurd."

Johan Capiot, ooit zelf auteur van een monstervlucht in de Brabantse Pijl, voor spelde gisteren dat Eeckhout drie weken lang zal voelen wat hij tussen Kortrijk en Waregem heeft uitgespookt. "Dit pakken ze me niet meer af, zelfs al zwem ik nu verder. Harelbeke zal te vroeg komen, maar ik denk aan De Panne en Parijs-Roubaix. Ik stel me zowel in de Ronde als in de Hel ter beschikking van de ploeg. Ik kreeg bij Lotto een tweede kans en moest het in dit soort wedstrijden bewijzen. Voor de Wereldbekerproeven hebben we Tchmil en Van Dyck. Het wordt pas mijn tweede Parijs-Roubaix. Ik kijk ernaar uit. De eerste keer reed ik 100 kilometer in de aanval, maar in de Velodroom wist ik niet meer van, welke parochie ik afkomstig was. Nu wél. Ik train ondertussen al een tijdje op triatlon schema’s. Ik heb mijn verzorger Geert Tiebergijn dikwijls vervloekt omdat hij me morgens al om zes uur in Zwevegem in het bad deed spartelen. Maar hij had het bij het rechte eind."
Hugo Coorevits