Door Luc LAMON, Koolskamp

Hij straalde, Niko Eeckhout. Door god en klein Pierke verlaten, kroop hij gisteren in de 83ste editie van het Kampioenschap van Vlaanderen uit de lappenmand waarin hij bijna het hele seizoen lag. In een spurt met zeventien jumpte hij zelfverzekerd een eind voor bommen als Tom Steels en Etienne De Wilde onder het spandoek door. Hans De Clercq, werkend voor drie en tweede, sloeg van ontgoocheling bijna zijn stuur in brokken.

De hemel trok nog eens zijn gordijnen open om de zon door zijn ramen te laten glijden. Koolskamp kreeg terrasjesweer en dat kon de wielerliefhebber wel pruimen. De jongste jaren was maar zelden zoveel volk te zien in het hartje van West-Vlaanderen. Met Duizenden hingen ze over de nadars om Nico Eeckhout zijn eerste bloemen van het seizoen en wellicht de belangrijkste uit zijn carrière te zien mee grabbelen. Iedereen zag Steels al in de leeuwentrui. Schitterend gegangmaakt door Bart Leysen kon de nationale kampioen de klus niet afmaken. Eeckhout verbaasde de halve wereld, maar niet zich zelf.

,,Ik ben al een poos goed bezig, maar het verschil tussen winst en verlies is zo onooglijk. In Izegem voelde ik superbenen en werd ik zeventiende. Begrijp je? Dit is heerlijk, maar meer dan van de overwinning geniet ik van het feit dat ik er weer sta. Ik wou mezelf tonen dat ik nog niet afgeschreven ben en dat bewijs is nu geleverd."
Stellen dat de Wielsbekenaar het hele seizoen op de dool was, is een eufemisme. Hij ligt al maanden in de lappenmand.
"Problemen met de achillespees. Eigenlijk was m’n eerste echte wedstrijd het nationale kampioenschap. Lotto liet al snel horen dat het mij volgend jaar niet meer moet. Ik kwam de patat te boven en bleef hard doorwerken. Zoals je ziet met succes. Misschien gaan de ogen van wie mij al had afgeschreven nu open. Volgend jaar ben ik er in elk geval weer bij. Nee, ik verklap niet in welk shirt. Ik praat nog met twee ploegen en weeg een en ander tegen elkaar af."
"Verbaasd dat ik Tom Steels een neus zette? Ik niet. Ik had Hans De Clercq twee ronden voor het einde nog gezegd dat ik de sprint zou winnen en niemand anders. Massaspurten zijn aan mij niet besteed, maar in een groepje als dit vrees ik niemand."
In de kopgroep van zeventien school ook Johan Verstrepen, die de fles misschien onbewust ontstopte. Verstrepen maakte samen met Ben Berden van het startgewoel gebruik om in het zog van de wedstrijdwagens een boogscheut voorsprong te nemen. Negen gingen er achteraan en zorgden met hun gesleur voor een scheur in het peloton. Geen kleefstof was sterk genoeg om het gat te dichten. Iets voor halfweg stapte de grote groep nog net niet af aan een terrasje voor de middagkoffie. Dat deed hij enkele ronden later bijna voltallig in het spoor van Johan Musseeuw. Pogingen van Vanderaerden, Omloop, Verstrepen en Delmé om nog te ontsnappen aan de benen van de spurters droegen niet ver genoeg. Koolskamp is en blijft een vluchtkoers.