Fayt-Le-Frac 1997
| ‘Ik zit goed,
dat is een lekker gevoel’
|
||
| Wielsbeke Hans De Meester zal zichzelf niet opvolgen op de erelijst van Fayt-Le-Franc. De winnaar van vorig jaar vertrok gisteren immers naar Spanje, waar hij met een deel van de Palmans ploeg start in de Ronde van Murcia. Zijn afwezigheid maakt de weg vrij voor andere vroege zegekapers. Eén van hen zou wel eens Nico Eeckhout kunnen zijn. De 26-jarige West-Vlaming legde 12 maanden geleden in Fayt-le-Franc beslag op een vierde plaats en onderstreepte zijn nu al meer dan behoorlijke conditie met een zesde stek in Kuurne-Brussel-Kuurne Voor Eeckhout zelf, die bij het begin van zijn vijfde profseizoen het Collstropshirt verruilde voor een rood-zwarte Lotto-outfit, is zijn huidige vormpeil geen verrasing. ,,Ik wil zeker geen afbreuk doen aan mijn vorige werkgever - anders blijf je er ook geen vier jaar - maar de overgang naar Lotto beschouw ik als stap voorwaarts in mijn carrière. Alleen al de voorbereiding op het nieuwe wielerjaar was voor mij totaal nieuw. We verbleven drie weken in het zuiden en daar kun je in wedstrijden als de Ster van Bessèges en de Ronde van de Middellandse Zee zowel de conditie als de groepsgeest op het gewenste niveau brengen. Tijdens het Belgische openingsweekend heeft iedereen kunnen zien dat we op beide vlakken al een behoorlijk eind zitten." ,,In de Omloop Het Volk werd ik afgeremd door pech. Op de Muur van Geraardsbergen moest ik noodgedwongen voet aan de grond zetten omdat er enkele renners voor mij in moeilijkheden kwamen. Daarna was het achter volgen tot aan de Volkegem maar toen begon ik p last te krijgen aan mijn rechteroog. Achteraf is gebleken dat het een kleine ontsteking was. En om de cirkel helemaal rond te maken, moest ik in de slotfase nog eens vol in de remmen om iemand van Vlaanderen 2002 te ontwijken die gevallen was."
Lichamelijk leed Als neoprof behaalde Niko Eeckhout in 1993 acht overwinningen. Daarbij onder meer aansprekende wedstrijden als de Omloop van de Vlaamse Ardennen in Ichtegem en twee opeenvolgende etappezeges in de Tour du Poitou in Frankrijk. Je moest zelfs geen wielerkenner zijn om Eeckhout een mooie toekomst te voorspellen. Maar zoals dan vaak het geval is, keerde het gunstige tij. In de daaropvolgende drie jaar mocht hij nog maar zeven keer op de hoogste trede van het podium klimmen. ,,Daar zit dat vermaledijde seizoen ‘94 voor alles tussen", takelt Eeckhout de onzalige herinnering nog eens op. ,,Men ontdekte dat de slagader in mijn linkerbeen vernauwd was, waardoor een operatie nodig was. De revalidatieperiode nam een tijdje in beslag en vooraleer ik op nieuw het goeie ritme te pakken had, waren de mooiste prijzen verdeeld. Gelukkig is er van dat lichamelijke leed geen sprake meer, want sindsdien heb ik mijn positie op de fiets aangepast. Trouwens, na de zuiderse voorbereidingskoersen heb ik dat nog een keer gedaan. Bij de minste ‘wegverhoging’ moest ik uit de wielen en telkens voelde ik dat het letterlijk niet goed zat. Nu zit ik drie centimeter hoger zodat de benen wel vlot ronddraaien. Dat geeft een lekker gevoel." Stress Of Eeckhout straks al het goede dat over hem in het verleden werd verteld, hoopt te bevestigen? Want de druk om te presteren én te winnen moet bij Lotto toch hoger liggen dan bij Collstrop? "Vergeet niet dat we met deze ploeg verschillende pionnen naar voren kunnen schuiven. Denk maar aan Abdoe, Tchmil, Teterioek, Jo Planckaert…. Het wordt belangrijk meet te zijn in een vlucht waarin, naast de kopstukken van andere teams, ook één of meerdere van die mannen aanwezig zijn. Dan kan ik misschien profiteren van de onderlinge concurrentie tussen de grote kannonen. En dat de mentale belasting nu zwaarder is? Ach, Jean-Luc Vandenbroeke en Jef Braeckeveld zijn zulke ervaren sportdirecteurs dat ze wel weten hoe en wanneer we stoom van de ketel moet laten. Nu is daar nog geen sprake van: eerst willen we enkele aansprekende successen boeken." Renaat Gits Met dank aan Joost Cuyle |
||
|
|
||
Philippe Vanhoecke
26/02/2004
HOME