Deschuytter

Voelt Niko deze eersteling ook aan als een bevrijding voor de Collstrop ploeg, opnieuw zeer magertjes van start gegaan? Sportbestuurder Teirlinck was in onze maandagkrant niet mals voor zijn troepen, waarbij hij onder meer Koen Deschuytter viseerde en die nu al te licht oordeelde om het Bij de profs te maken. Niko :

"Zoals ik al eerder zei, ik vind dat de voorjaarsbalans per ploeg pas over twee maanden moet gemaakt worden. Precies daarom ook kijk ik een beetje op van de scherpe woorden die Willy Teirlinck spuide in jullie krant. Het is natuurlijk de vraag of hij dat ook woordelijk zo gezegd heeft. Ik vind het in elk geval verkeerd om een neoprof al na drie koersen zo te veroordelen. Niet meteen dé manier toch om iemand te motiveren en toch nog te laten renderen binnen de ploeg. Koen was altijd iemand voor het warmere seizoen en bewees vorig jaar toch een en ander bij de amateurs? Ach, misschien is mijn succes in Lillers wel het begin van betere tijden. Voor mij persoonlijk is dit vroege succes de beloning voor mijn winterse investeringen. Ik trok onder meer naar Spanje om mijn seizoen voor te bereiden. Dat Lillers geen volwaardige profkoers zou zijn? Bij de vijftien vluchters waren toch dertien profs, dus zoveel verschil met een gewone profkoers was er niet. Daar waren ook vier Cedico’ s bij, waarvan ik dacht dat ze om beurten gingen demarreren. Maar ze bleken onvoldoende fris, in tegenstelling tot ikzelf, die even overwoog om alleen in de aanval te gaan. De ploegleider gebood me echter op de sprint te speculeren, een spurt die ik vrij gemakkelijk won."

In Kuurne voelde de een week eerder bij Deerlijk clubkampioen geworden Eeckhout zich goed, maar miste toch de goede vlucht. In Fayt-Le-Franc werd hij al vierde, in Lillers was het dus raak. Volgend zondag trekt Niko opnieuw naar zo’n open koers van vijfde categorie, meer bepaald in de Duitse Rund um Staelen. "Daar vallen opnieuw punten te pakken, wat dus weer niet het geval is in Kemzeke. Pas later in Dwars door België en de E3 Prijs heb ik weer een mikpunt in eigen land. En ik zeg nu al dat als er daar tien vandoor zullen gaan ik mij voorneem mijn wagentje aan te haken. Immers, precies in dat soort wedstrijden kan ik weer een trapje hoger mikken."

Zo redeneert de Wielsbekenaar tegenwoordig, verlost als hij is van alle lichamelijk leed. ,,Achter alle hadden die operaties geen zin. Met behulp van mijn vader hebben we de Amerikaanse literatuur op na geslagen. De pijn in mijn scheenbeen is vervolgens geweken door een spie te steken onder de bal van mij voet. Zo maak ik voortaan een rechtlijnige beenbeweging en is van enige pijn geen sprake meer."