De derdejaarsprof heeft daar ver schillende redenen voor. Hij begon drie maanden later het seizoen door een dubbele operatie. Koersmoe is hij bijlange niet. De spurtbom van Collstrop drijft momenteel op een bloedvorm. Eeckhout heeft sinds Omloop Mandel-Leie-Schelde in Meulebeke de smaak vast. Zijn eerste zege in een semi-klassieker heeft hem overtuigd. ,,Ik ben me al weken zorgvuldig aan het voorbereiden op de klassieker van de vallende bladeren. Net als vandaag (hij reed gisteren in Zele 10de op 90 starters) rijd ik als training met de racefiets naar Zwevezele en kom ook op twee wielen terug. Ik wil eens zien hoe zwaar ik in een platte Wereldbekerkoers wel weeg. Ik mag niet mopperen, alles verloopt naar wens. Zo was ik maandag vierde in Oostrozebeke, maar ook die race was als training in competitievorm opgevat. Wat niet betekent dat ik me in Zwevezele niet voor de overwinning zal mengen als de gelegenheid zich voordoet. Ik vrees dat wie wil winnen alweer voorbij Mapei-GB moet. Het was zo in Oostrozebeke maandag met Baffi, in Zele was het ook van dat, alleen wisselde met Daniele Nardello de naam van de winnaar. Al bij al voel ik me gelukkig. Begin dit seizoen wist ik niet eens of ik nog om den brode zou kunnen koersen. Met Hannuit, maar vooral met Meulebeke heb ik bewezen dat ik ondanks de lijfelijke ellende van het tweede profjaar toch nog progressie maak. In Mandel-Leie-Schelde was het amper mijn tweede wedstrijd met FICP-punten. Na Zwevezele volgt nog Parijs-Bourges (ook interessant) in afwachting van Parijs-Tours. Dan zit het seizoen er nog niet op, want ik werd aangeduid om van 27 oktober tot 6 november de Boland Tour te rijden in Zuid- Afrika. Ik kijk ernaar uit, ik ben nog koershongerig", besluit Niko Eeckhout