Niko Eeckhout liet twee jaar geleden van zich horen toen hij als neoprof de Omloop van de Vlaamse Ardennen in Ichtegem won. In zijn maidenseizoen was hij goed voor acht zeges. Een nieuwe nationale spurthaas was geboren. Maar daarna ging het compleet verkeerd voor de West-Vlaming van Collstrop. Begin vorig jaar moest Eeckhout vaststellen dat zijn krachtig linkerbeen haast lam was geworden. Quasi heel 1994 reed Eeckhout de Ronde van de universitaire ziekenhuizen op zoek naar de oorzaak van een pijnlijke rug en dito ben. Tot een Leuvense dokter er eind ‘94 achter kwam dat een adervernauwing in het linkerbeen de echte dader was. Er volgden een drietal operaties, de laatste nog einde januari. Eeckhout sneed de dag van de Ronde van Vlaanderen de competitie opnieuw aan in Rennes en veertien dagen later was het alweer raak in Hannuit. ,,Toch was dit eerder een toevalstreffer, want ik ondervond de voorbije maanden duidelijk de fysieke achterstand. De jongste tijd voelde ik me in de lift. Vorige week nog was ik tweede in Zottegem en Erpe-Mere. Ik had heimelijk gepiekt naar Meulebeke. Ik wou voor eigen volk bewijzen dat Eeckhout zonder lijfelijke ellende nog niets van zijn mogelijkheden heeft ingeboet. En zie: al bij al is dit mijn mooiste boeket van de tien", lachte de derdejaars voluit, terwijl sportdirecteur Teirlinck van tevredenheid onophoudelijk tikjes verkocht op zijn rug. De 31 ste Collstop-overwinning was er ook een die op tijd kwam voor de sponsor. ,,We hebben vandaag bewezen dat we meer kunnen dan zomaar het regionale circuit afschuimen", gaf Teirlinck nog snel mee.

Koerstactisch was de Omloop Mandel-Leie-Schelde een bizarre en dan weer rechtlijnige koers. De blauwe brigade van Patrick Lefevere was van plan een demonstratie te houden. Na een uiterst trage aanloop versnelde Frank Vandenbroucke op de Oude Kwaremont en zag enkel Johan Museeuw aanpikken. De twee collega’s- vrienden opteerden voor een doorgedreven trainingstocht. Nelissen verzamelde heel wat Lotto-shirts voor een lange jacht. Het peloton scheurde en uiteindelijk pikten na 77 kilometer achtervolging op de Nokereberg zo’n dubbel dozijn coureurs voorin aan, maar bij de aansluiting losten alle Lotto’s, uitgezonderd Nelissen, de rol. Terwijl Collstrop luxueus was vertegenwoordigd met zes elementen. Toen onmiddellijk daarna Michaelsen, Peeters, Van Haecke, Peers, Feys, Van Bon, Holm, Fraser, Poppe, Eeckhout en Werner opnieuw prikten, was de koers gereden. Vooral omdat de Mapei’s geen zin hadden om Nelissen in een zetel voorin te brengen. Onder impuls van Peeters verloren ze in de kopgroep op zo’n dertig kilometer van de finish Poppe, Fraser, Werner en Peers. Zodat ze met zeven aan tafel restten voor de zege, want een zondvioed zorgde voor een regen opgaven. Uiteindelijk reden slechts 21 renners de volledige afstand. Vooral Wilfried Peeters deed er alles aan om een spurt in de Kasteelstraat te voorkomen, maar de Deen Michaelsen, de verrassende winnaar van Gent Wevelgem, kwam iedereen persoonlijk halen. In de sprint diende hij evenwel te ervaren hoe snel een herboren Eeckhout uit de voeten kan.

Hugo Coorevits