WAREGEM — Maak je geen zorgen, is zowat de teneur van de opbouw van de ploeg van ploeg leider Willy Teirlynck rond Collstrop, de enige zekerheid bij het starten van het team. Het Nederlandse Concorde kwam in na veel parlesanten en onder veel voorbehoud. Vorig weekeinde sprong ook Industriebouw Willy Naessens op de rijdende kar. Collstrop-Naessens-Concorde kan weer een jaartje verder. Alles kwam uiteindelijk voor mekaa, de laattijdige aankomst van de nieuwe truitjes is een jaarlijkse gewoonte aan het worden, de wielerwereld verademt weer al eens opgelucht. Collstrop is een feit. Willy Teirlynck, gelouterd door vele veldslagen, zuchtte maar heel even. ,,Ideaal is anders", zei hij, ,,maar je hoort me niet jammeren. We kunnen verder en ik denk dat we versterkt zijn in de breedte. We wierven Adri van der Poel aan en we behouden Nico Eeckhout, een neoprof die vorig jaar al acht koersen won en die bekwaam moet zijn ten minste dat niveau te behouden."

De voorsteller van het team legde vooral de nadruk op de komst van Adri van der Poel, een van de favorieten voor het wereldkampioenschap veldrijden van volgende zaterdag in Koksijde. Blikvangers voor België waren bij de voorstelling Paul Van Himst en Michel Sablon als gasten en Nico Eeckhout als succesrijkste Collstrop’er van het voorbije jaar.

De blozende jongeman uit Ooigem, een deelgemeente van Wielsbeke wiens burgemeester Noël De Meulenaere de hand aan de ploeg houdt bij Collstrop en nog een paar ploegen, genoot ten volle van de belangstelling rond zijn persoontje en debiteerde gretig zijn verzuchtingen voor het komende seizoen.

,,Eigenlijk verraste ik mezelf vorig jaar, zei hij. ,,Ik won mijn derde koers (de Omloop van de Vlaamse Ardennen in Ichtegem, nvdr) en het hek was van de dam. Ik verloor nadien geen enkele spurt meer, niet voor de eerste en niet voor de ere plaatsen. De waarheid verplicht me te zeggen dat ik niet tegen Mario Cipollinni spurte tot op heden. Ik nam ook nog niet deel aan fameuze massaspurten maar ik verbeid dat met grote nieuwschierigheid." Niko Eeckhout uit een gezin van vier zonen en één dochter, lijkt een begenadigd coureurke. Hij heeft de fysiek van zijn moeder en het karakter van zijn vader, volgens die charmante moeder en die instemmend knikken de vader. ,,Ik wachtte in de jongeren categorie zelden de spurt af’, zei Nico zelf. ,,ik won tijdens het laatste amateur-jaar veertien koersen, waarvan twaalf met voorsprong. Mijn grootste schrik bij mijn profdebuut was dan ook of ik in de hoogste categorie ook zou kunnen winnen. Ichtegem nam alle twijfels weg. Ik klopte er gemakkelijk Cornelisse en die heeft toch niet de reputatie een strijkijzer te zijn in de spurt. Ik klopte ook al Jerry Cooman. Ik blaas nog niet hoog van de toren. Er zijn nog andere katjes te geselen, maar ik heb geen schrik."

Nico Eeckhout maakte eigenlijk al furore bij zijn debuut als stagiair twee jaar geleden in Putte-Kapellen. Toen hielp hij Paul Haghedooren aan de overwinning in de sluitingsprijs, wat hem meteen een ‘reputatie’ opbracht. Niko Eeckhout gaat zonder complexen door het leven. Hij leerde uit de ervaring van een vol jaar profschap maar vatte het seizoen niet anders dan de vorige jaren aan.

,,Ik koerste een beetje te veel vorig jaar. Honderd en twintig koersen is een heel pakket. Ik zat op mijn tandvlees in de Ronde van de Toekomst en ruste een maand uit. Ik hervatte met zwemmen, conditietraining en mountainbiking voor de fiets weer van stal te halen. Ik trainde ook wat in het Gentse Sportpaleis en ik vond afleiding bij mijn enig lief, Isabelle. Nee, Ik trouw nog niet. Ik wil eerst betere papieren als coureur kunnen voorleggen. Enfin, je weet hoe dat gaat", lachte de rozige jongeman."

,,Benjamin Van Itterbeeck noemt me nu al ,,Poeske", naar veelvoudige snelheidskampioen Jef Scherens, maar dat verdien ik eigenlijk niet. Ik ben niet echt een spurter, evenmin als Johan Museeuw en Wilfried Nelissen dat zijn machtmensen en ik moet het ook van die schelf hebben. Spurters zijn mannen als Cipollini die kunnen ‘ontploffen’ in de laatste honderden meters. Ik ontplof niet. Ik rij de tegenstand op afstand. Ik heb evenwel nog veel te leren en ik hou oog en oor wijd open. Ik zal heel tevreden zijn als ik het zelfde peil bereik als bij mijn debuut."

Tweedejaars met opslag? Nico Eeckhout glimlachte geheimzinnig. ,,Toch Wel", zei hij wijs. ,,Ik stak mijn hand echter niet te lang uit. Ik ben onze burgervader dankbaar dat hij mij binnenloodste bij het team. Ik stel geen onhaalbare eisen. De man heeft het zo al moeilijk genoeg om sponsors te vinden. Ik maak me momenteel enkel zorgen om mijn rug. Er zit daar een zenuw geklemd en dat vergt voorlopig verzorging. Ik moet het winnen misschien wel eventjes uitstellen."

Leo Arickx