OOSTENDE — De Ronde van Zwitserland, de Route du Sud, de Ronde van de Mijnvalleien, de Ronde van Puglia. De internationale wielerkalender puilt uit van de wedstrijden. Het lag dus voor de hand dat de 11de Omloop Groot Oostende het niet met afgeroomde melk zou moeten stellen.

Een situatie die door organisatiespil Paul Van Laer voorzien was en hem aan het nadenken zette. Paul Van Laer twijfelt er namelijk aan, of zijn wedstrijd, traditioneel de donderdag voor het Belgische kampioenschap, eigenlijk ideaal geplaatst staat op de kalender.

— Ik stel vast, dat alle ploeg leiders zich geroepen voelen hun renners de week vóór het nationale kampioenschap naar het buitenland te sturen, ziet Paul Van Laer de evolutie. Het resultaat is dat wedstrijden als de Omloop van de Westkust en de Omloop Groot-Oostende met de kruimels moeten leven. De vraag welt op, of het nog nut heeft op dit tijdstip een wedstrijd te organiseren.

Paul Van Laer staat niet alleen met die vraag. Woensdag werd in De Panne gefluisterd dat de 53ste Omloop van de Westkust wel eens de laatste in een lange rij kan geweest zijn. Panne Sportief speelt met het idee in 1994 centen te spenderen aan een groots opgevatte amateurswedstrijd. Een evolutie die te volgen, is alvast.

Met precies 50 renners aan de start werd de 11de Omloop Groot-Oostende geen regelrechte flop. Of de duizenden toeschouwers werkelijk genoten hebben van de wedstrijd is wat anders. Op Andrei Tchmil en Jo Planckaert na behoorden geen ronkende namen tot het deelnemersveld en de belangstelling voor het presteren van de zogeheten mindere goden van de fiets blijkt eerder gering. Dat doet echter niets af aan de verdiensten van Hans De Clercq, Niko Eeckhout, Rudy Vingerhoets en Wim Omloop, die 160 km in de spits streden. Eerst met Sean Alexander, Laurenzo Lapage, Marc Boullion, Patrick Schoovaerts, Bart Heirwewegh, Pascal Van Riet, Paul De Brauwer en Philip De Baets als gezellen. Toen alles leek samen te lopen. Hielden De Clercq. Eeckhout, Schoovaerts, Vingerhoets, Omloop en De Baets het been stijf. Vingerhoets waagde zelfs op zijn eentje zijn kans en zag van zijn vroegere gezellen enkel De Clercq, Eeckhout en Omloop weerkeren, ln gezelschap van Erwin Biets, Perry Nigel, Peter Spaenhoven, Marc Dierickx en Jerry Cooman. Meteen de beslissende trein.

Uiteraard werd Jerry Cooman getipt als de kandidaat winnaar. Cooman aasde immers op revanche nadat hij in De Panne en ondanks hard werk van de Trident ploeg, enkel voor een ereplaats kon spurten. Marc Dierickx wist dus wat hem te doen stond: niemand mocht door de mazen van het net glippen. Een poging daartoe ondernam Erwin Biets in het zicht van de streep. Dierickx, met Cooman in het wiel, moest reageren, pakte Biets, maar viel stil. Waardoor Cooman vroeg aan de leiding kwam en faalde. Niko Eeckhout kwam immers gevat uit het wiel, moest nog even uit het zadel om de terugkeer van Cooman te verijdelen, maar won.