Op het moment zelf ben je natuurlijk de gelukkigste renner ter wereld, maar als je die prestaties internationaal beschouwt, word je gewoon weg gehoond. Als je kijkt wat er allemaal tussenrijdt is zelfs een klassieker winnen geen uitzonderlijke prestatie meer. Je moet je toch vragen beginnen stellen als Nico De Smet, tweevoudig klassiekerwinnaar, geen enkele aanbieding krijgt? Dat betekent toch dat sportdirecteurs beseffen dat Belgische amateurzeges geen enkele waarde meer hebben, of niet soms?

Boude taal van Niko Eeckhout, de Ooigemse belofte die zelf maar weinig internationaal werk op zijn jaarprogramma had staan. Dat was mijn grootste fout: ik heb véél te weinig in het buitenland gekoerst. De Isard heb ik gereden, maar voor Aosta paste ik. Achteraf bekeken was Italië echter een ideale voorbereiding voor mijn stageperiode. Zelfs al werd ik elke dag op een kwar tier gereden."

Niko Eeckhout is geen echte klimmer, dat weet iedereen. Hij belde onder meer af voor de Zwitserse Willem TelI. Eigenlijk was ik een stekje in de blauwe garde voor Henegouwen beloofd, maar dat ging plots niet door. En dan belt Freddy Helssen net terug uit Barcelona, twee dagen voor de afreis naar Zwitserland. Of ik niet meewil naar de Willem Tell? Ik zeg dat ik het eigenlijk een beetje rustiger aan wil doen omdat die stageperiode voor de deur staat en hij geeft me volkomen gelijk Maar later lees ik in de krant dat ik geweigerd heb omdat ik het klimwerk niet aandurfde. Zo iets kan allemaal in het Belgische amateurwielrennen."

Ook in het profpeloton ging het Niko Eeckhout nog niet voor de wind. Ziekte en mysterieus vormverlies stonden grootse prestaties in de weg. Toch lijkt er straks een plaatsje voor de Ooigemnaar open te staan. Men beloofde dat ik een contract zou krijgen, maar je hoort mij niet over een profcarrière beginnen voor ik effectief heb getekend. Omdat zekerheid in dat peloton nu eenmaal niet bestaat." De Atlas-renner voelt zich alvast sterk genoeg om de stap te wagen. "In het Belgische amateurwielrennen valt maar bitter weinig te leren. Prof worden bij een ploeg als Collstrop betekent daarentegen dat je kunt proefstomen in kleine internationale ronden. De ideale leerschool dus." Als er volgend jaar geen profcontract wacht, gooit Niko het al zeker over een andere boeg. Ik wil in elk geval veel meer in het buiten land rijden dan dit seizoen. In een buitenlands amateursteam, als het écht moet. Want dat is de enige manier om nog bij te leren in het vooruitzicht van een profloopbaan. Zelfs zo’n stageperiode is niet ideaal: het grootste deel van de tijd verzeil je in kermiskoersen. Ik reed alleen Parijs- Bourges en daar was de conditie niet optimaal.

Weinig ruimte om iets te bewijzen dus. Daarom zou een grensverleggende ervaring in het internationale profpeloton me volgend jaar enorm veel bijbrengen." F.D.