EDINGEN — ,,Moa vent, toch! Moa vent, toch!" Nico Debaes verkocht Niko Eeckhout een waarderende Map op de schouders. Fantastisch!, glunderde Danny Bossuyt en hij omhelsde zijn maker uit de West-Vlaamse selectie. Terwijl de ritwinnaar aan een bekertje hete thee slurpte, werd hij omstandig en gemeend gefeliciteerd door zijn ploegmaats. Op de openingsdag was er, op de puike prestatie van Debaes na, weinig reden tot euforie voor het team van Werner Simoens.

Met Eeckhouts voltreffer is de campagne al voor de helft geslaagd.

,,Amaai, wat was die laatste kilometer lang!" pufte de ritwinnaar na. Maar het is me toch gelukt. Mijn derde over winning na de semi-klassieker Gent-leper en een kenniskoers in Ooigem, waar ik woon. In het begin van onze vlucht met acht was ik de bedrijvigste om de kloof uit te diepen. Van zodra we een riante voorsprong hadden, vond ik het raadzaam om wat gas terug te nemen. Zo spaarde ik reserves op om naar het einde toe alles of niks te wagen."

Niko Eeckhout schoot in het voorjaar bijzonder vinnig uit de startblokken. Naast het klap stuk in de Kattekoers verzamelde hij ereplaatsen in haast alle andere topwedstrijden: 7de Brussel-Opwijk, 6de Zesbergenprijs, 6de Seraing-Aken-Seraing, 4de Dwars door België en 9de in de eindstand van de Ronde van West-Vlaanderen.

,,Na die rittenkoers heb ik het rustiger aan gedaan," aldus de aannemerszoon. ,,Ik keek uit naar mijn eerste Ronde van België met de ambitie een rit te winnen. Mijn opdracht is dus volbracht. Donderdagavond had ik er nochtans weinig moed op. In beide ritten wogen mijn benen als lood. In de komende etappes zal ik niet op mijn lauweren rusten. Een echte klimgeit ben ik niet, maar in Seraing-Aken-Seraing heb ik toch meegeknokt voor de over winning. Ook op de Vlaamsardense heuvels moet ik me kunnen verdedigen.."

Eeckhout wordt door bondscoach Freddy Helssen genoemd als één van de renners buiten de blauwe garde die nog in aanmerking komt voor een olympische selectie. De betrokkene fronst even de wenkbrauwen, uit zijn blik spreekt ongeloof.

Daar zal ik maar niet op hopen. Nog nooit ben ik in een nationale selectie opgenomen. In mijn vorige amateursjaren was daar weinig aanleiding voor, dat geef ik toe. Mijn eerste seizoen werd belemmerd door de legerdienst, pas in het vorige maakte ik kennis met de grote wedstrijden. Maar zelfs dit jaar wacht ik nog altijd op een eerste telefoontje van de BWB-selectieheren. Ze kennen me niet. Nog een geluk dat mijn club SV Deerlijk initiatieven neemt. Daarmee kon ik de Ronde van Isard rijden, waar ik in een etappe tweede werd. Maar Barcelona? Nee, ik laat me geen blaasjes wijsmaken.".

M.D.