Wie geen "insider" is zal waarschijnlijk gedacht hebben dat Eeckhout de fiets aan de klassieke haak had gehangen. De man die in 1993 (zijn debuutjaar als prof bij ColIstrop) acht overwinningen behaalde, was nog de schaduw van zichzelf.
Gedeeltelijk waar, want ook dit jaar moest Niko weer aan de klaagmuur gaan staan. Het seizoen begon met de Ronde van de Middellandse Zee. Eén rit fietste hij mee; in de 2de rit ging hij al niet meer van start wegens achillespeesproblemen. Er volgde een operatie met een lange revalidatie zodat hij maanden uit het peloton weg bleef. Het seizoen was al twee derden voorbij eer hij weer eens in de prijzen kon rijden: in Herbes-Le-Chateau werd hij op 23 augustus, zevende. Pas half september begon het we~r echt goed te gaan: op 15 september behaalde hij, aan zijn achterdeur, een vijfde plaats en drie dagen later werd hij, in Koolskamp, en dat voor de tweede keer, Kampioen van Vlaanderen. In een sprint wist hij heel snelle benen (o.a. Tom Steels) achter zich te houden. Daarna volgden nog enkele ereplaatsen:7de in Vichte, 3de in Aalter, 8ste in Lichtervelde en 2de in Oostrozebeke .
"Kon die laatste maand je seizoen nog redden?" – “Ja en neen! Na die operatie was de hoop eerder klein dat er dit jaar nog resultaten zouden volgen. Het duurde tot september eer het weer vlot ging, maar dan kon ik, volgens mij toch, nog enkele behoorlijke resultaten neerzetten".
"Er was sprake van dat je weer bij Collstrop zou gaan rijden?" -"Wellicht zal die ellende meegespeeld hebben bij de onderhandelingen voor 1999. Volgend jaar wissel ik de Lotto-trui voor die van Palmans. Mijn grootste wens is evenwel weer eens een jaar te kennen zonder tegenslagen en problemen."