Vorig jaar won Niko alleen meer wedstrijden dan al de profs (en het zijn er acht) van de club dit jaar samen. Enkele dichte ereplaatsen, o.a. 4de in Kuurne, 7de in Ichtegem, 2de in Kemseke, 3de in Bellegem zijn de resultaten die hij dit jaar kan voorleggen.
‘Ben je nu niet ontgoocheld, vooral na zon debuutseizoen in 1993?’- ‘Neen, want ik heb weinig gereden, en dus kon ik ook maar weinig goede prestaties leveren. Ik had echt met problemen af te rekenen dit jaar. Na het einde van het seizoen 93, rustte ik ongeveer vierweken, en eind oktober begon ik weer te trainen, eerst met de mountainbike en op de piste. Ik voelde dat er iets niet orde was met de rug en de benen. Eerst dacht ik nog dat het iets te maken had met die typische houding op die fietsen, maar toen ik later overschakelde op de weg, had ik hetzelfde gevoel en dezelfde problemen.”
“Heb je veel dokters geconsulteerd?” - “Tien specialisten heb ik opgezocht, o.a. in Roeselare, Gent, Leuven, Brussel
Geen enkele durfde zich echt uit te spreken over mijn problemen, en nog minder over de oorzaak of oorzaken. Soms spreken ze elkaar compleet tegen. Je zou voor minder in zak en as zitten. Mijn moraal stond echt op een laag pitje. “Wat scheelde/scheelt er dan?” - “Sommigen beweerden dat het mijn rug was/is; anderen zeggen dat de kuitslagader gekneld zit. Feit is dat ik nooit of nooit 100% was, en bovendien ging ik, om de pijn te verminderen, een andere zit aannemen op de fiets. Gevolg: twee keer een ontsteking aan de zitbeenknobbel met achtereen volgens 4 weken en 3 weken volledige rust. En dan opnieuw beginnen. Ik voelde me wel goed, maar in de wedstrijden stond ik nergens! Nu donderdag en vrijdag (we zijn nu eind oktober) moet ik voor twee dagen naar het AZ in Antwerpen. Ik hoop dat ik daar eindelijk uitsluitsel krijg, want, weet je, ik heb bijna evenveel uren in wachtkamers en bij dokters doorgebracht als op de fiets...”
“Hoe reageerde de ploegleiding op al die ellende?” - “Gelukkig kon en kan ik op het verdere vertrouwen van iedereen rekenen. Het contract is nog niet ondertekend, maar ik kreeg de belofte dat ik mocht blijven. Voor mij telt nu maar één ding: de diagnose van de radioloog en de specialisten over een paar dagen. Als je dat allemaal meegemaakt hebt, dan ga je ook beseffen dat alles heel relatief en vergankelijk is. Aan de ene kant hoop ik dat het iets te maken heet met die kuitslagader; aan de andere kant zie ik dan ook het geval Fondriest voor mij. Zelfs na een rugoperatie kan je nog een prachtseizoen bijeen rijden, dus
Als hij van al die ellende mag verlost zijn dan zal hij in 1995 zeker een en ander willen rechtzetten. Wij wensen hem in ieder geval het allerbeste!